floki.net

Einn á móti nokkrum milljónum

Við vorum á gangi í dag um eitt hverfið hérna í Peking og ákváðum að setjast inná kaffihús og fá okkur smá hressingu. Borðið stóð við glugga sem var opinn alveg útá gangstétt. Eftir nokkrar mínútur inná staðnum þá heyrðist þrusk fyrir utan og smá sársaukastuna. Kínversk kona hafði dottið um ójafna gangstéttina og var eitthvað að kanna meiðslin og dusta af sér. Við höfðum eitthvað á orði að þetta hlyti að vera vont en spáðum svo ekki meira í það. Skömmu síðar kemur þessi sama kona inn á kaffihúsið með vestrænum manni og settust þau á næsta borð við okkur. Með þeim voru tvö börn. Þegar þau komu inná staðinn þá fannst okkur eins og að þau hafi sagt eitthvað á íslensku. Svo þegar við lögðum betur við hlustir þá talaði eldri stelpan ensku við mömmu sína þannig að við töldum okkur hafa misheyrt. Rakel ákvað samt að spyrja hvort þau töluðu íslensku og viti menn, þarna var mættur Róbert Douglas kvikmyndagerðarmaður ásamt konu sinni Ping og tveimur börnum, Daníel og Sól, en þau búa í Peking og hún starfar í íslenska sendiráðinu. Þvílík tilviljun í slíkri milljónaborg að rekast á samlanda sína, líkurnar hljóta að vera ansi litlar. Best að kaupa lottó í kvöld.

Við kvöddum Angelu og Amy, gestgjafa okkar á gistiheimilinu sem við vorum búin að vera á sl 4 nætur núna áðan og fórum á annað hótel þar sem við munum hitta hóp Íslendinga og hefja með þeim 7 daga túr um Kína.

Þess má til gamans geta að það er tvisvar búið að reyna að svindla/ræna okkur með þekktri aðferð hér í borginni ( við þekktum hana ekki fyrr en eftir á ). Hún gengur útá það að ungt og heillandi fólk gefur sig á tal við mann og segist vera listanemar. Þau tala góða ensku og eru mjög vel til höfð. Þau vilja svo fá mann inná kaffihús eða listagallerý til að ræða og skoða list. Ef maður fellur fyrir þessu þá getur maður átt það á hættu að annað hvort verða fyrir vasaþjófnaði eða að sitja uppi með himinháan reikning á kaffihúsi ( 10 – 20 sinnum hærri en eðlilegt getur talist ). Við lentum í svona gaur um leið og við komum niðrí í miðbæ og föttuðum fljótlega hvað var á ferðinni og höfðum allan vara á okkur þar sem annar náungi í jogging galla var rétt hjá tilbúin að reyna fingrifimi sína ( þeir eru víst fáranlega klárir vasaþjófar ). Við hættum bara að tala við hann og hann hvarf á brott. Næsta dag áttum við líka erindi niðrí bæ og þá kom annar náungi og gaf sig á tal við okkur. Hann vildi endilega fá okkur inní nálæga búð til að sýna okkur sýningu sem bekkurinn hans var að setja upp. Okkur grunaði strax að eitthvað var bogið við þetta en þegar vinur hans kom svo líka til að spjalla þá fór ekki milli mála að hér var ekki allt með felldu því það var sami gaurinn og deginum áður. Við létum þó á engu bera fyrst um sinn og gengum með þeim inní bæinn. Eftir nokkrar mínútur þá segir Rakel að hinn gaurinn hafi spjallað við okkur deginum áður. Þeir urðu hálf kjánalegir og reyndu að afsaka sig með því að okkur fyndist allir asíubúar vera eins en við stóðum fast við okkar ( þeim finnst allir vesturlandabúar eins ). Þeir röfluðu þá eitthvað sín á milli en vildu endilega fá okkar álit á listasýningunni. Við losnuðum ekkert við þá fyrr en þeir vildu fá okkur uppá 2 hæð í einhverju rugl húsi, en þá sögðum við að þetta myndi ekki ganga upp. Þeir tóku því ótrúlega vel miðað við aðstæður enda vissu þeir að við vissum hvað var á seyði. Flóka fannst það alveg magnað að svona vel útlítandi strákar gætu verið vondir kallar en það er ótrúlega pirrandi að lenda í svona.

Úr því ég er byrjaður á neikvæðum fréttum þá eru leigubílstjórar hér í borg alveg efni í heila frétt. Við höfum ítrekað lent í því að þeir vilji ekki keyra okkur. Eitt skiptið vorum við kominn inní bílinn með Flóka sofandi og kerruna í skottið og þegar hann vissi hvert við vorum að fara þá henti hann okkur út, bara ekkert öðruvísi, út með ykkur. Svo þegar við vorum að koma úr dýragarðinum þá voru 6 bílar sem neituðu okkur um far. Ég var orðinn vel pissed þá og lét nokkur vel valin orð falla í þeirra garð og það var ekki fyrr en við fórum að sveifla smá cashi sem einn lét til leiðast og keyrði okkur inní hverfið fyrir tvöfalt gjald. Það versta var að við vissum ekki hvers vegna þeir létu svona, en eftir samtöl við fólkið á gistiheimilinu þá var þetta hverfii sem við gistum í allt í þröngum einstefnugötum og þeir gátu átt von á að festast inní hverfinu eða vera óratíma að komast út. Best væri að biðja þá um að skutla sér bara á aðalgötur hverfisins. Þessar upplýsingar hafa þó ekki breytt skoðun minni á þessari starfstétt hér í borginni en þeir munu örugglega hiksta eitthvað fram á sumar.