floki.net

I Kina spiser de hunde

Komum til alþýðulýðveldisins Kína í gær ( alltaf eitthvað fishy þegar það þarf að setja svona lýsingar í nöfnin, sbr, Friendly supermarket, örugglega allt fullt af krimmum þar ). Á leiðinni frá flugvellinum sáum við slagkraftinn í Kínversku vinnuafli, hér er verið að reisa gríðarleg umferðarmannvirki, blokkir á sterum og allir eru að gera sig klára fyrir OL 2008. Angela sem vinnur á gistiheimilinu sótti okkur á flugvöllinn og fór með okkur í Hutong hverfi Peking sem er sögufrægt hverfi tengt keisaradæminu til forna. Hér eru göturnar þröngar, kræklóttar og öll húsin reist úr gráum múrsteinum. Hingað til höfum við ekki séð drasl á víðavangi frekar en í Japan en það er skítugt hérna, mikið ryk og allt einhvern veginn eldra og úr sér gengið, fyrir utan bílana, þeir eru flestir nýjir og mikið af þeim. Það er töluverður munur að koma hingað frá Japan þar sem umferðarmálin voru svo skipulögð að nánast öll gatnamót voru með gönguljósum, sama hversu lítilvæg þau voru. Hérna þarf maður bara að rjúka yfir og olnboga sig áfram. Fyrst þarf að varast reiðhjólin og komast fram hjá þeim inná fyrstu akrein, þá tekur við x fjöldi akreina sem maður tekur jafnvel eina í einu og umferðin gengur allt í kringum mann. Þegar að miðju vegarins er komið þá þarf að fylgjast með umferðinni úr gagnstæðri átt og pota sér yfir að reiðhjólaakreininni hinum megin. Reiðhjólamennirnir eru þó ekki alltaf í því að fylgja straumnum og það eru alltaf einhverjir sem eru að hjóla á móti umferðinni og það þarf að hafa varann á þeim kumpánum. Á gistiheimilinu höfðum við verið að segja Flóka frá ýmsum staðreyndum varðandi Kína, s.s. að þetta væri fjölmennasta land í heimi, hérna væru hundar borðaðir og að kung fu kappar væru á hverju horni. Honum fannst það mjög merkilegt og sýndi því nokkurn áhuga. Á veitingastaðnum Grilluðu Öndinni byrjaði dinnerinn á hæfilegum skammti af tungumálaörðuleikum, því fylgdi svo misskilin pöntun á stórri kók ( 1,25 l ) og svo að sjálfsögðu Grilluð Önd. Okkur Rakel fannst það frekar ósmekklegt að hafa hausinn af öndinni klofinn í tvennt á disknum en Flóki hrópaði hins vegar, “Ég vildi ekki fá önd, ég vildi fá hund”. Hann er greinilega ekki búin að reisa þessa menningarmúra sem við fullorðna fólkið erum komin með og honum finnst allt svo eðlilegt.

Erum farin að sakna allra heima á Íslandi mjög mikið og okkur hlakkar til að komast heim. Það eru nú ekki nema þrjár vikur eftir af þessari reisu. Flóki vill endilega koma því að, að hann sakni Nóa mjög mikið og allra krakkanna á Smáralundi. Það verður líklegast mikið frí fyrir hann að komast aftur í eðlilega rútinu á leikskólanum.