Archive for February, 2008
en gætum næstum allt eins verið það. Eftir að við fórum frá Miami þá höfum við verið illa nettengd. Vorum með nettengingu fyrstu tvo dagana í Panama City en síðan þá höfum við verið netlaus. það getur verið frískandi í svona 2-3 daga en þetta er orðið fullmikið og það versta er að það lítur út fyrir að við verðum á netlausum hótelum næstu 10 daga. Við verðum því að reyna að detta inná netkaffi til að blogga en það er erfiðara um vik með myndir.
Annars erum við búin að hafa það mjög gott. Eins og fyrr segir þá áttum við 2 nætur í Panama City en þar sem það voru einhverjar óeirðir í miðbænum þessa daga þá fórum við að skoða fyrsta skipastigann í Panama skurðinum ( Miraflores Locks ) sem var ótrúlega gaman. Vorum meira að segja viðstödd þegar fjórir litlir bátar renndu í gegn. Eftir það fórum við í gamlan bæjarhluta í borginni sem kallast Casco Viejo. Við höfum sjaldan upplifað aðra eins stemmingu og var þarna. Mjög þröngar götur, allt eldgamalt, en þau hús sem ekki var nýbúið að gera upp ( þá mjög glæsilega ) voru að hruni komin. Oftast voru allir innviðir húsanna hrundir og aðeins útveggirnir stóðu eftir. Það er greinilega verið að reyna að byggja þetta allt saman upp aftur og fyrstu skrefin eru að loka þessum húsum sem eru að hrynja þannig að útigangsmenn setjist ekki að í þeim. Á sama tíma og við vorum þarna þá var verið að taka upp atriði í næstu James Bond mynd. Við tókum leigubíl sem fylgdi okkur allan þennan dag og það eitt og sér var skemmtiatriði útaf fyrir sig. Bílstjórinn talaði enga ensku og keyrði um á amk 25 ára gamalli Toyotu, en þetta virðis vera gegnumsneytt aldurinn á leigubílum þarna. Hann var samt algjör ljúflingur og við greiddum líka extra vel ( 3000 ISK fyrir 4 tíma rúnt ). Panama City er annars mjög spennandi borg og það er þvílíkt magn af háhýsum í borginni sem verið er að byggja fyrir ríka vesturlandabúa. Þarna er ódýrt að vera og fólkið mjög vingjarnlegt.
Eftir Panama City flugum við til David ( bær í norður Panama en ekki vinur, hehe ). Það var flogið í frekar lítilli 2ja hreyfla flugvég, líklega um 25 manna. Ég er ekkert sérstaklega flughræddur en þetta var versta flugferð sem ég hef farið í. strax eftir flugtak kom mikil ókyrrð sem hélst nánast allt flugið ( ekki nema 1 klst sem betur fer ) Flugvélin hreinlega kastaðist til og frá, og upp og niður og maður fékk þvílíka magastingi í verstu köstunum. Svo kom rólgur kafli rétt fyrir lendingu þannig að maður hélt að þetta væri nú komið í höfn, en neinei, þá var eins og einhver héldi í vélina og skúppaði henni út og suður. Eftir lendingu þá hittum við flugstjórann sem sagði okkur að þetta væri eðlilegt á þessum árstíma þar sem þarna væru að mætast fjalla og sjávarvindar. Einnig átti stórskorið landslag einnig þátt í því hvernig loftið liggur þarna. Við vorum því mjög fegin þegar við komumst af flugstöðinni og þá var haldið til Bouqete sem er uppí fjallahéruðum Panama.
Reyndar gistum við ekki í Bouqete bænum sjálfum heldur á kaffibúgarði sem var í 15-20 mín fjarlægð frá bænum. Kaffiplantekran heitir Finca Lerida og er algjör paradís. Búgarðurinn er rekinn af náunga sem er algjör fullkomnunarsinni og það sést á öllu þegar þarna er komið. Umhverfið er eins og lystigarður, enda var fjöldi af garðyrkjumönnum í því að halda öllu til haga. Bæjarstæðið var á jaðri frumskórarins og stundum þá leið mér eins og ég væri staddur í einhverri ævintýri af Sval og Val, þegar fylkingar af grænum fuglum flugu milli trjáa með bláum og rauðum krónum. Agnarsmáir kólíbrí fuglar sóttu sér æti í endalausar raðir blómstrandi runna sem voru meðfram öllum vegum og göngustígum. Tíkurnar Pacha og Modi gegndu sínum hlutverkum vel, þó hvor á sinn hátt. Modi, blönduð af boxer og rottweiler, sá um að gæta staðarins og var ekki mjög árennileg þegar hún urraði og gelti. Pacha, svört labrador tík, sá um félagslegu hliðina og var hvers manns hugljúfi og ávallt með prik í kjaftinum sem hún var tilbúin að leika sér með. Flóki batt miklum tryggðarböndum við tíkina og vildi helst ekki sjá af henni allan tímann.
Leiðsögumaðurinn Cesar var eini innfæddi starfsmaðurinn sem talaði ensku af einhverju viti. Hann fór með okkur í 3 tíma hike inní frumskóginn þar sem við fengum að heyra ýmsan fróðleik um plöntur og dýralíf staðarins auk þess sem hann sagði okkur frá staðháttum og hvernig vinnan á búgarðinum gengi fyrir sig. Hann átti rætur að rekja til þessa búgarðs og afi hans hafði m.a unnið á búgarðinum sem verkstjóri yfir tínslumönnunum, sem eru yfirleitt lágt launaðir indíanar. Við rákumst á slíkan hóp tínslumanna þegar við vorum að koma úr göngunni og fengum að fylgjast með þeim. Þeir fá greidda 2 USD fyrir hverja 25 punda fötu sem þeir týna og oftast eru heilu fjölskyldurnar í tínslunni, jafnvel börn frá sjö ára aldri.
Kaffið sem þarna er ræktað er eithvað það besta sem við höfum smakkað enda er mikið lagt uppúr því að ná fram sem mestum gæðum í framleiðslunni. Búgarðurinn er staddur í um 1600 metra hæð yfir sjávarmáli og veðrið er mjög ferskt þó að það hafi verið fullkalt fyrir okkur á nóttinni. Eftir fjórar nætur í fjallahéruðunum héldum við til Costa Rica.
Ferðin til landamæra Costa Rica tók um 4 tíma og innifól líklega um 4 krappar beygjur á mínútu í annaðhvort miklum halla uppá við eða miklum halla niðrá við. Verðum lílkega með harðsperrur í hálsinum á morgun eftir átökin við miðflóttaraflið. Flautan var líka óspart notuð því að það virðist vera til siðs að flauta í tíma og ótíma og oftast án sýnilegrar ástæðu. Stundum er það til að vara gangandi vegfarendur við því að bíll sé að koma, oft er flautað þegar eða jafnvel eftir að bílar mætast og svo er restin hálfgert flaut útí loftið. Þð var því ágætis léttir að losna úr þessari bílamenningu. Bílstjórinn var með félaga sinn með sér til halds og taust en hvorugur þeirra talaði orð í ensku. Við vorum búin að kaupa ensk-spænska orðabók og reyndum eftir fremsta megni að gera okkur skiljanleg með hjálp þeirrar bókar.
ps. skrifaði tessa frett fyrir 2 dogum og komst ekki i internet i gaer. Erum nuna i smabae a Karabisku strond Costa Rica sem heitir Cahuita. Tetta er svona “laid back Caribbean style” baer sem tydir a Islensku, her bua bara letihaugar sem nenna ekki ad gera neitt og her er allt i drasli en venst agaetlega. Tetta er allt svona Natural, ekki einu sinni malbikadar gotur. Vedrir er heldur ekki ad gera neina lukku, tvi her er skyjad og rigning a koflum. Hitinn er samt finn.
Flóki tók með sér þrjá bangsa í ferðina, þá Barra, Mugg og Matta. Þegar Flóki fór að sofa sunnudagskvöldið 10 feb þá hafði hann þá alla með sér uppí rúm. Við tókum svo eftir því seinni partinn á mánudeginum að Barra var hvergi að finna. Við leituðum út um allt á herberginu en allt kom fyrir ekki og Flóki þurfti að fara að sofa með 2 bangsa á mánudagskvöldið. Við þurftum svo að vera farin út milli 8:30 og 9 á þriðjudagsmorgun til að ná fluginu til Panama. Það var því aftur leitað um morguninn og Rakel hringdi í room service til að tékka hvort þau hefðu nokkuð rekist á hann, þau ætluðu að kanna málið. Nú var farið að styttast í brottför og við fórum niðri lobby þar sem Rakel skildi eftir heimilisfangið og bað þau um að senda bangsann heim ef hann kæmi í leitirnar. Einnig hringdi hún aftur í room service til að kanna stöðuna þar. Við fórum svo með hótelskutlunni uppá flugvöll og tékkuðum okkur inn. Þegar þarna er komið við sögu er rétt rúmlega 1 og hálfur tími til brottfarar. Maður sá það nú samt á Rakel að hún var ekki alveg sátt við að þetta væri niðurstaðan. Hún vildi hringja uppá hótel og athuga hvort hann hefði fundist. Við vorum ekki með símanúmerið en fundum það fljótlega og svo fór hún í næsta símklefa og hafði samband. Það kom okkur nokkuð á óvart að hann hafði fundist í einhverri rúmfata hrúgunni en nú þurftum við að koma honum uppá flugvöll. Rakel er náttúrulega snör í snúningum og biður room service gelluna ( Mariu ) um að fara með bangsann til skutlubílstjórans og láta hann taka bangsann með í næstu ferð uppá flugvöll ( skutlurnar fara á 15 mín fresti ). Maria sagðist ætla að gera það og við vippuðum okkur út fyrir flugstöðina og biðum spennt eftir skutlunni. Þegar hún svo kom uppá flugvöll þá hafði Maria sjálf farið með skutlunni til að afhenda okkur hann. Það voru því miklir fagnaðarfundir ( aðallega hjá Rakel samt ) þegar Barri komst í okkar hendur og við erum mjög þákklát þessu mjög svo greiðvikna starfsfólki á hótelinu.
Nú var rétt um klukkutími til brottfarar og við áttum eftir að fara í gegnum allt security og þar var engin smá röð. Þegar við vorum búin að vera í röðinni í smá tíma þá gekk Rakel í málið og talaði við einhverja starfsmenn sem varð til þess að við fórum fram fyrir alla röðina því annars hefðum við varla náð fluginu .
Þeir sem þekkja Rakel vita að þarna er henni rétt lýst, gefst aldrei upp.
Skriðum inná hótel um kl 16 í dag eftir rúmlega tveggja tíma flugferð þar sem við fengum sæti aftast í vélinni. Mikill hávaði, ekki hægt að halla sætum og frekar óþægilegur staður í flugtaki og lendingu. Fegum smá slink á okkur í lendingunni sem setti kaldan svita niður bakið á okkur. Svo var flugfélaðgið svo vingjarnlegt að velja okkur “for further screeining”, eða m.ö.o. mestu öryggisskoðun sem ekki inniheldur læknismenntað fólk. Í bónus gleymdu þeir ( öryggisliðið ) að setja merki á brottfararseðlana þannig að þegar við ætluðum að “boarda” þá vorum við stoppuð og þurftum að fara í gegnum aðra skoðun við landganginn, farið í gegnum allan handfarangur og við þukluð uppúr og niðrúr. Þrátt fyrir þess ógurlegu skoðun þá rákust þeir ekki á ílát með vökva sem ekki var í plastpoka. Jæja þeir eru að gera sitt besta.
Við erum á góðu hóteli við mynni Panama skurðsins, og við gætum ekki haft það betra. Eyddum restinni af deginum við sundlaugarbakkan ( sjá mynd ).
ps. Flóki er að jafna sig af útbrotunum
Settum inn slatta af myndum sem sýna betur fleyið sem við vorum í þessa 7 daga í Karabíska hafinu, Costa Mediterrenea. Þetta eru ekki bestu myndir sem við höfum tekið en þær ættu að sýna hvernig þetta lítur út ( og nokkur gamalmenni með 
)
Erum að leggja í hann til Panama. Það er búið að vera fínt að vera hérna á Miami og við erum sammála um að hingað munum við koma aftur. Við erum búin að vera á frábæru hóteli með alveg súper þjónustu. Flóki tók upp á því í gær að vakna með þessi líka engin smá útbrot sem svo versnuðu þegar líða tók á daginn. Þetta eru einhverskonar ofnæmisviðbrögð en við vitum ekki alveg fyrir hverju en okkur grunar ( og erum að vona ) að það sé sólarvörnin sem valdi þessu. Það er gott að eiga lækna í fjölskyldunni sem hægt er að ráðfæra sig við í svona neyðartilfellum ( takk Kolla og Bjössi ). Núna í morgunsárið virðist þetta vera skárra en í gær og við vonum það besta. Hann er annars hress og kátur og botnar ekkert í þessum bólumálum.
Jæja, nú er að drífa sig að pakka og halda af stað. ( ps. veðrið í Panama City er 25°, hálfskýjað )
Komum til San Juan þann 4. feb og það var okkar fyrsta stopp í siglingunni. Við höfðum ákveðið að taka ekki skipulaðgan túr frá skipinu heldur fara bara niðrá höfn og sjá hvaða okkur byðist. Það varð úr að í stað þess að fara í skipulagða rútuferð þá fórum við í samskonar túr í leigubíl fyrir milu minni prís. Hins vegar var ekkert verið að láta mann vita af því að maður þurfti ekkert á leigubílað halda til að komast á merkilegustu staðina í gamla bænum. Það var allt í göngufæri og það tók líklega lengri tíma að vera júllast þetta í bíl. En við tókum bíl og bílstjórinn varð hissa þegar hann frétti hvaðan við værum því hann sagðist vera vinur Jaliesky Garcia hins alíslenska handboltakappa. Þetta hafði þó engin áhrif á gæði bíltúrsins og mestan hluta þessa klukkustundaraksturs vorum við föst í biðröð á aðalgöngugötu bæjarins. Þegar við losnuðum úr bílnum þá gengum við um gamla bæinn sem er hreint út sagt ótrúlega fallegur. Það sem setti þó nokkuð dökkan blett á þessa heimsókn var að á sama tíma voru 5 önnur skemmtiferðaskip í höfn, öll með tvö til þrjú þúsund farþega hvert, þannig að það var allt fullt af túristum og allt miðaðist við að selja þeim sem mest. Þessi sölumennska virkaði auðvitað á okkur og við fengum okkur sitthvorn polobolinn að ógleymdum risa vindli sem Konni keypti sér.
Helstu kostir: Enskumælandi, fínt að versla gott verð og þekkt merki, falleg borg, vinalegt fólk.
Helstu gallar: Mjög mikið af túristum
Ef við komum aftur: Ferðast út fyrir borgina
Loksins erum við komin í netsamband, erfitt að vera án þess í heila viku. Það var töluvert af commentum sem biðu samþykktar ( við þurfum að samþykkja fyrstu færslu frá hverri email addressu ) en þau comment eru komin inn.
Siglingin var frábær og við vorum í henni í 7 daga og stoppuðum á 4 stöðum. Þetta var total afslöppun og við eigum örugglega eftir að gera þetta aftur. Hins vegar tókum við bara niður punkta fyrsta daginn og restin hefur algjörlega runnið saman og við getum ómögulega rifjað upp hvað við vorum að gera um borð hverju sinni. Þetta er bara eins og með tímaskráningu, ef maður gerir hana ekki strax þá verður hún bara crap. ( þeir sem eru að lesa þetta og eiga eftir að skrá tímana, vinsamlegast gerið það strax )
Þetta var samt eitthvað gamalmennaskip og það kom greinilega í ljós þegar við vorum að tékka okkur inn að við vorum að lækka meðalaldurinn um amk 15 ár ( þrátt fyrir að búið sé að taka tillit til þess að um borð eru 2400 farþegar ). Hér er ekki óalgengt að sjá rafknúna hjólastóla ( sem fólk stendur samt uppúr ), hækjur og göngugrindur.
Við skellum svo inn fleiri myndum og því sem við munum úr stoppunum fljótlega
Smá upptalning á því sem ég gerði gær á fullkomnum degi
Tók létta æfingu um morguninn og teygði svo við sundlaugarbakkan í rúmlega 20 stiga hita og léttri golu.
Gögnutúr um hverfið, fengum okkur gott kaffi og samloku.
Sólbað.
Hand og fótsnyrtingu.
Fór í Victora Secret og fann mér meðal annars flott bikini.
….. en er núna á hraðferð þar sem við erum á leiðinni í cruise-ið
kveðja Rakel
Ef það væri haldin keppni í hver væri hvítasti maður Miami þá myndi ég alveg örugglega vinna hana ( ef ekki ég, þá Flóki ). Þegar við fórum á rúntinn í morgun þá leið mér eins og hvítabirni hérna innan um allt sólbrúna og litaða fólkið. Ég gerði þó heiðarlega tilraun til að bæta úr litleysinu með 2 tíma session hjá sundlauginni og svei mér þá ef maður er ekki aðeins farin að roðna. Ég var samt búin að gleyma hvað það er leiðinlegt að standa í þessu sólarvarna veseni, en ætli að það verði nú ekki flokkað sem lúxus vandamál, hehe.
Á morgun förum við í siglinguna og núna er Rakel á fullu að undirbúa ferðina, hún er í fótsnyrtingu. Mér er sagt að það sé lykilatriði þegar haldið sé í sjóferð. Annars er þessi hiti og umhverfi bara rugl. Ég er ennþá að klípa mig til að tékka hvort þetta sé nokkuð draumur. Flóki fílar sig alveg í botn og nýtur mikillar hylli hvar sem við förum ( ólíkt við mig þá finnst fólki sætt hvað hann er hvítur ).
Við Rakel höfum í gegnum tíðina notað ensku til að Flóki skilji ekki hvað við erum að tala um og það backfire-aði aðeins í morgun. Flóki var búin að vera með eitthvað vesen og Rakel var orðin nett pirruð á honum. Við sátum inná Starbucks og þegar hann var ekki að hlýða ( í fimmtánda skiptið inni á staðnum ) þá sagði Rakel nokkuð hátt við mig “I swear I´m gonna beat the kid up on this trip”. Smá roði og kjánahrollur var nú það eina sem við uppskárum en ætli við reynum ekki að passa dulmálið okkar betur næstu daga. Allavega ekki vera með neinar svakalegar yfirlýsingar.
Nú erum við komin til Miami í hitann… vúhúú. Hótelið sem við gistum á er alveg geggjað. Stærðin á herberginu er bara rugl og við erum að tala um 4 metra lofthæð í svefnálmunni. Flugið hingað tók rétt tæpa 10 tíma en gekk alveg snuðrulaust fyrir sig og var ekkert mál.
Flóki er búin að eiga allavega tvo gullmola í ferðinni, annar þeirra datt uppúr honum þegar við vorum í rútunni á leiðinni frá Stansted flugvelli. Önnur rúta tók fram úr okkur á hægri hönd og þegar hann var búin að glápa á hana keyra framhjá sagði hann að rútan keyrði sjálf ( ekki alvega að fatta að stýrið sé hægra megin ). Seinna kvótið kom þegar ég var að spyrja hann útí hvernig honum litist á Lúndúnaborg. Þetta var seinni part dags í strætó ( á annari hæðinni að sjálfsögðu ) og hann sagði að honum litist ekki nógu vel á hana. Ég spurði hann þá hvað honum finndist að ætti að gera til að bæta borgina og þá sagði hann “að reisa styttu af mér”. Ég er viss um að okkur þætti borgin tilkomumeiri með slíkri styttu en það er ekki víst að allir séu á sama máli.
Svo er bara sund og sólbað á morgun.