floki.net

Fílabananar

Flóki manar sig uppí að gefa fílununum í Nong Nooch banana

   Tæland_2011    1 Comment

Þá er friðurinn úti

Stelpan er farin að skríða

   Tæland_2011    4 Comments

Púslipúsl

 Við vorum svo heppin að fá púsluspil í jólagjöf frá henni Írisi systir og við hugsuðum okkur að þetta yrði nú fín dægrastytting hérna í Tælandi. Þó það hafi einungis verið ein vika frá því við fengum púslið og þar til við áttum að fara út, þá gátum við ekki haldið í okkur og púsluðum það saman áður en við fórum. Þess vegna fór Rakel og keypti 1000 púsla púsluspil sem við tókum með hingað út. Eins og púslið frá Írisi, þá var þetta svona óvissupúsl sem er þannig að í upphafi þá vitum við ekki hvernig endanlega myndin lítur út heldur birtist hún smátt og smátt. Púslið var töluvert erfiðara en við gerðum ráð fyrir og það tók okkur um tvær vikur að klára það. Í upphafi var þó stærsta vandamálið það að við þurftum borðpláss sem helst væri færanlegt þannig að við gætum flutt púslið útá verönd og púslað úti á kvöldin. Rakel ræddi mikið hvar væri nú hægt að fá svona plötu og var með allskonar hugmyndir um það. Ég var nú ekkert sérstaklega að hvetja hana áfram enda er ég Jingið í okkar Jing Jangi, það væri ómögulegt ef við værum bæði jafn hvatvís og hún er.

Hún gafst þó ekkert upp frekar en fyrri daginn og þegar við vorum á labbi hérna í nágrenninu eitt kvöldið, þá gengum við framhjá trésmíðaverkstæði. Það var reyndar lokað en við sáum verkstæðiskappana á bakvið, þeir voru líklegast að gera upp daginn, með bjór og sígó í hendi. Rakel lét þetta tækifæri sér ekki úr greipum ganga og hóaði á þá og gat með handabendingum og pati gert sig skiljanlega um hvað það væri sem hana vantaði. Eftir snarpar samningaviðræður þá gengum við svo heim með þessa fínu púslplötu og púsluðum eins og vindurinn næstu daga.

   Tæland_2011    2 Comments

Flautuþyrill

Það er svo undarlegt með unga drengi hvað þeim langar endalaust í nýja hluti, um leið og búið  er að landa einum hlut þá er strax farið að væla um þann næsta. Hingað til hafa verið keypt, bangsahundur, fjarstýrður bátur, sólgleraugu, hálsmen, sverð, teygjubyssu-byssur, endalaust af nammi og margt fleira. Þrátt fyrir allt þetta þá lentu allir þessir hlutir í öðru sæti og aftar þegar drengurinn sá eina forláta flautu í söluborðinu á uppáhaldsveitingastaðnum okkar. Í veikmáttugri vörn gegn þessu betli þá var honum gert að safna fyrir flautunni, en þar sem það gekk aðeins of hratt þá var honum sett skilyrði fyrir flautukaupunum, en það var reyndar ekki gert fyrr en eftir 3ja daga væl um þessa blessuðu flautu. Verkefnið var fyrst lagt upp þannig að hann yrði að skrifa FLAUTA eitt hundrað sinnum til þess að mega kaupa hana. Flóka brá nú heldur í brún við þessum gífurlega fjölda sem Rakel setti honum, og með diggri hjálp minni þá náðum við hagstæðari samningum, fimmtíu skipti og flautan var hans. Hann lá því hérna í gólfinu og skrifaði FLauTA, FlaUTA, flAUta í gríð og erg þar til markmiðinu var náð. Hann fór svo uppí Coffee Shop og prúttaði flautuna niður um 20%, sem Kor ( eigandinn ) samþykkti.

Það var mikið flautað þennan dag við ómælda gleði fullorðna fólksins, sérstaklega þar sem flautan er bara eintóna. Við höfum hins vegar ekki heyrt í henni lengi, enda langar hann núna í nýja ól á hálsmenið og mánaðaráskrift á club-penguin.

   Uncategorized    Add a comment

Fuglafangarinn

Á ströndinni gera innfæddu börnin sér pening úr því að fanga smáfugla, setja þá í búr og bjóða svo fólki að halda á þeim og sleppa fyrir nokkra bahta. Þegar Flóki frétti af þessu þá vildi hann ólmur fá að halda á einum slíkum, enda eru þeir pínkulitilir, vel bústnir, hoppa útum allt og eru óendanlega sætir. Hann var þó ekkert hrifin af því að þurfa borga fyrir greiðann heldur vildi hann reyna að fanga fuglana sjálfur. Þessi hugmynd hélt honum uppteknum nánast allan tímann sem við vorum á ströndinni um daginn, og tækin og tæknin varð betri eftir því sem leið á daginn. Í byrjun reyndi hann að hlaupa á eftir þeim og kasta sér á þá en hann komst fljótt að því að þeir voru snarari í snúningum en hann, jafnvel þó hann skriði á fjórum fótum eins og köttur. Þá ákvað hann að reyna lokka þá með mat og grípa þá þegar þeir væru uppteknir við að borða. Hann tók afgangana af maísstöngunum sem við höfðum pantað okkur um morguninn, kroppaði kornin af og dreifði þar sem hann taldi að þeir myndi bíta á agnið. Eitthvað voru þeir tregir í taumi og vildu ekki borða meðan Flóki var að fylgjast með. Hins vegar voru þeir snöggir til að klára matinn um leið og hann leit undan eða skellti sér í sjóinn til að kæla sig.

Nú voru góð ráð dýr og hann ákvað því að útbúa gildru til að fanga fuglana í. Hann tók fötuna sem hann hafði verið að leika sér með í sandinum, stillti henni upp á hvolfi, setti litla skóflu undir og batt rótartægju í hana sem hann gæti svo kippt í til að fella fötuna. Að svo búnu setti hann mat í gildruna og faldi sig bakvið tré. Það sem truflaði veiðarnar hvað mest var allt fólkið sem var að skipta sér af honum og spyrja hvað hann væri að gera, sem hann náttúrulega skildi ekki en sá bara hversu mikinn fælingarmáttur þeirra var. Hann var því eins og Íslensk rjúpnaskytta á köldum haustdegi sem eftir mikla fyrirhöfn veiðir ekki neitt.

   Tæland_2011    6 Comments

Tyggjó reglur

Þegar ég var að alast upp þá giltu tvær reglur um tyggjó, sú fyrri var sú að ekki mátti kyngja því og sú seinni var að sjálfsögðu sú að ekki mátti fara með tyggjó í munninum að sofa. Þessum reglum hef ég til þessa hlýtt að mestu leiti nema kannski fyrri reglunni, með aldrinum hef ég komist að því að maginn límist ekki saman þó að tyggjóinu sé kyngt.

Ég er ekki viss um að allir hafi verið meðvitaðir um þessar reglur, amk fór einhver úr fjölskyldunni að sofa með tyggjó í munninum hérna um daginn. Nokkur ágreiningur var um það hver sökudólgurinn væri en þar sem ég fylgi alltaf seinni reglunni ( jafnvel með því að brjóta þá fyrri ) og Hildilóa fær ekki tyggjó þá lágu bara Flóki og Rakel undir grun. Flóki neitaði staðfastlega en Rakel var ekki alveg viss, henni var því kennt um klessuna.

En hvers vegna að gera svona mikið mál úr þessu? Jú, klessan lenti nefnilega í hári mesta sakleysingjans og var svo föst að það þurfti að klippa stórt svæði á hnakkanum á henni. Það má samt segja að það hafi verið lán í óláni að það var hún sem lenti í þessu en ekki við hin, því hún er enn sem komið er með minnsta hárið og ekki enn meðvituð um útlit sitt.

 Lærdómurinn sem má draga af þessu óhappi er sú að ef maður er kominn uppí rúm með tyggjó í munninum og nennir ekki fram úr til að henda því, þá er bara best að kyngja því.

   Tæland_2011    7 Comments

Eru moskítóbit lúxusvandamál?

Ég var að klára 50% deet moskítófælu brúsann minn sem Linda lét mig kaupa í London 2008. það er svo sterkt að maður verður að halda niðri í sér andanum á meðan maður úðar því á sig annars fær maður hóstakast eins og af steiktu chilly-i ( sem við lendum iðulega í hér á hverju götuhorni) . Ég leitaði í gær í nokkrum apótekum og það sterkasta sem ég fann hér er 25% svo kannski er 50% bara næstum því banvænt  en nú eru bitin orðin 5 og tanngóma kremið hennar Hildu fer ansi hratt á bitin, stelpan verður bara að harka af sér tanntökuna. En svoleiðs krem virkar á kláðann sem fylgir bitunum.

Í morgun fór ég í hjólatúr til að skoða leiðina að Pattaya park sem er sundlaugargarður hér rétt hjá, en við ætlum að kíkja í hann á morgun. Á leiðinn heim stoppaði ég og keypti hrikalega flottan ananas, mango og mini banana sweeeet. Annars er eiginlega of heitt núna svo maður þarf af fara inn og kæla sig.

Konni Cockroach eins og hann var kallaður fyrstu dagana biður að heilsa frá iPadinum sínum en hann og Flóki voru að finna sér nýjan leik, angry bird og það er ekki hægt að ná neinu sambandi við þá feðga. Já og ástæðan fyrir viðurnefninu var sú að það voru hér nokkrir myndarlegi kakkalakkar sem höfðu fengið að dafna óáreittir í tvo mánuði þegar við komum hingað og Bruce Lee hefið roðnað ef hann hefði séð hversu hratt einn maður getur hreyft sig ef mikið er í húfi, eða sannur ótti heheh.

jæja farinn út í sólbað

   Tæland_2011    1 Comment

American Breakfast

Rakel ákvað að búa til amerískar pönnukökur í morgun. Hún steikti pönnukökurnar, ég skar niður mangó, banana og jarðaber. Þegar allt var klárt þá fórum við með þetta útá verönd ásamt sýrópi og settumst niður til að eiga yndislega morgunverð saman. Við vorum rétt nýbyrjuð þegar klóakk kallinn kom á vettvang og bauðst til að tæma rotþrónna, frábært.  Við slógum til enda aldrei að vita hvenær hann kæmi næst.

Það var svo bara bónus að aðkoman að rotþrónni var nánast við hliðina á morgunverðarborðinu. Það er svo heillandi að borða ljúffengar pönnukökur með framandi ávöxtum og sýrópi við undirleik haugdælunnar og léttum keim af skólpi.

Svo er bara rukkað eftir máli og hvernig er mælt? Jújú hann stakk bara spýtu ofan í tankinn sem hann dældi í, dró hana upp og sló svo einhverri tölu á það, kræst ertu ekki að djóka. Við tókum ekki í hendina á honum þegar hann var búin.

   Tæland_2011    4 Comments

Dagarnir líða

Hildilóa leggur sig um og uppúr 12 og er að ná ótrúlega góðum lúrum, allt uppí 3 tíma. Þá förum við yfirleitt eitthvað útúr húsi, þ.e. annað okkar, t.d. í fótsnyrtingu, nudd eða á ströndina. Rakel fór með Flóka í fótanudd um daginn, á meðan fór hún í heilnudd. Honum fannst það ótrúlega gott og toppurinn var þegar hann var látinn setja lappirnar ofan í bala sem var fullur af litlum fiskum sem nörtuðu í lappirnar á honum þar til þær voru sem nýjar. Núna kvartar hann mikið yfir verkjum annars staðar í líkamanum og er þess fullviss að heilnudd sé það eina sem vinni á þeim verkjum.

Í Tælandi kemur sólin upp snemma og sest snemma, eða um sex leytið. Þá röltum við út og finnum okkur veitingastað til að borða kvöldmatinn á. Við höfum eingöngu verið í innlendum mat hingað til og það hefur reynst mjög vel. Við erum strax komin með okkar local stað, lítil sjoppa sem er með hrikalega góðum mat. Ég hef reyndar verið að klikka svoldið á því að fá mér Green Curry súpu sem er svo sterk ( jafnvel þó hún sé pöntuð mild ) að mann svíður í varirnar, fær óstöðvandi hóstareflex, svitnar á enninu og eftir eina slíka þá var ég með brjálaðan brjóstsviða alla nóttina. Mér leið eins og ég hefði borðað eldbolta. Ég ætla að halda mér við mildari rétti næstu daga. Okkar local staður býður einnig uppá matreiðslunámskeið og Rakel er nú þegar búin að skrá sig hjá vertinum. Það verður byrjað á því að fara á markaðinn og versla inn hráefni og svo verpur kennt að matreiða 2 rétti að eigin vali.

Þó að við séum einungis búin að vera hér í viku þá erum við farin að heilsa fullt af fólki sem við hittum núna nánast daglega. Við búum í svona hverfi sem er vaktað með öryggisvörðum og þó þeir tali enga ensku þá heilsum við þeim kumpánlega í hvert skipti sem við eigum leið um hliðið. Ég þurfti þó einu sinni á þeirra aðstoð að halda en það var eftir að taskan fína týndist í fluginu. Það er skemmst frá því að segja að hún skilaði sér nú á flugvöllinn daginn eftir og þá þurfti að koma henni til okkar hingað á Jomtien. Ég var einungis með heimilisfangið ritað á tælensku og varð því að stökkva uppí hlið til að láta þá lesa af miðanum fyrir flugvallarstarfsmanninn. Ég vissi það reyndar ekki þá að þeir töluðu enga ensku þannig að þetta varð hálf klúðurslegt, ég rétti gaurnum bara símann og miðann, hann talaði aðeins of lengi að mínu mati í símann og þegar ég fékk hann til baka þá var hann búin að skella á, gaf mér bara thumbs up. Ég ákvað að treysta því að allar upplýsingar hefðu skilað sér en fannst vont að vita ekki hvert framhaldið yrði, kemur taskan í dag eða á morgun eða hvað? Allavega fór ég nú útí Seven Eleven og keypti orkudrykki ( kallað vítamín ) handa þeim. Þeir voru ánægðir með það kapparnir. Taskan kom svo síðar um daginn.

   Tæland_2011    3 Comments

Komin til Tælands

Við komum dauðþreytt til Bankok. Við Rakel vorum svo þreytt að maður gat sofnað bara við það að loka augunum. Flugstöðin er ný og glæsileg, en það er ekki hægt að segja það sama um landamæraeftirlitið, þar þurftum við að standa í röð í 30 mínútur meðan farið var yfir pappíra hjá farþegum sem leið eiga inní landið. Eftir að það var klárað þá fórum við að sækja farangurinn, mátulega bjartsýn á að kerran okkar myndi skila sér í heilu lagi. Við sáum kerruna úr nokkurri fjarlægð og Frú Spontant hljóp af stað eins og þetta hefði verið síðasti hringurinn sem kerran færi á bandinu, ella yrði henni hent. Það var ánægjulegt að sjá að kerran kom heil útúr þessu. Fljótlega komu tvær töskur frá okkur, en taskan utan af kerrunni, sem við tékkuðum inn í Keflavík var hvergi sjáanleg. Við töluðum við starfsmann sem benti okkur á tapað/fundið þar sem allt var skráð niður. Þetta var nú ekki alveg til þess fallið að bæta skapið eftir það sem á undan var gengið og Rakel var þess fullviss að töskunni hefði verið stolið þar sem þetta er vel merkt lúxusvara. Við þessu var ekkert að gera og við héldum útaf vellinum, að sjálfsögðu var mikið framboð af leigubílstjórum, bæði löglegum sem ólöglegum. Við vissum þó af því að réttast væri að taka public taxi sem var í biðröð fyrir utan völlinn. Fyrr en varði vorum við komin með bílstjóra og byrjuðum að pakka dótinu okkar í bílinn. Hildilóa þurfti að fara í farþegasætið frammí þar sem það er eina farþegasætið með öryggisbelti. Af einhverjum undarlegum ástæðum þá eru beltin tekin úr aftursætum bílanna, það glittir bara í götin sem þau komu áður útum. Rakel tók einn klassiker á þetta þegar hún ætlaði að setja stelpuna inní bílinn bílstjóramegin, var ekki búin að kveikja á hægri umferðinni.

   Tæland_2011    7 Comments